Wirtualizacja na poziomie systemu operacyjnego (OS Virtualization) oznacza wirtualizację serwerów na poziomie warstwy systemu operacyjnego (jądro). Technologia ta pozwala tworzyć izolowane kontenery na bazie pojedynczego serwera sprzętowego i jednej instancji systemu operacyjnego oferując optymalizację wykorzystania sprzętu i oprogramowania oraz wygodne zarządzanie.

Dwa diagramy poniżej zawierają porównanie pomiędzy technologią wirtualizacji sprzętowej (hypervisor) a technologią wirtualizacji na poziomie systemu operacyjnego.

Kliknij aby powiększyć

Hypervisor Virtualization - składa się warstwy podstawowej (zazwyczaj jest to małe jądro linuksowe widoczne tutaj jako hypervisor lub standardowy system operacyjny) która jest ładowana bezpośrednio na serwer (bare server). W celu dokonania alokacji zasobów oraz sprzętu do maszyn wirtualnych konieczne jest aby cały sprzęt na serwerze był zwirtualizowany. Kolejna warstwa zawiera sprzęt typu procesor, płyta główna itp. który musi być zwirtualizowany, aby można było go przydzielić do maszyn wirtualnych. Wewnątrz maszyny wirtualnej znajduje się kompletna kopia systemu operacyjnego i aplikacji generująca obciążenie.

OS Virtualization - głównymi jej zaletami jest bardzo wysoka wydajność oraz efektywne zarządzanie zasobami dyskowymi (wszystkie środowiska wykorzystują jedną kopię współdzielonego pliku, dopiero w przypadku jego modyfikacji tworzona jest kolejna). Podział na wirtualne środowiska odbywa się na poziomie systemu operacyjnego, którym w przypadku programu Parallels Virtuozzo jest Windows oraz Linux. Kolejny element stanowi warstwa wirtualizacji zawierająca specyficzny system plików oraz warstwa jądra zapewniająca całkowitą izolację oraz ochronę zasobów pomiędzy różnymi kontenerami. Dzięki warstwie wirtualizacji każdy kontener widoczny jest jako osobny serwer. W efekcie kontener skupia aplikacje i obciążenie.